Jesienna szaruga sprzyja refleksjom, podróżom wstecz, we wspomnienia. Zawsze z resztą byłem człowiekiem patrzącym raczej za siebie, niż w przyszłość. Dlatego też kilkanaście dni temu na mej twarzy pojawił się sentymentalny uśmiech, kiedy to odnalazłem trochę już zapomniany zeszyt z zapiskami mojego autorstwa, które przy odrobinie odwagi i nonszalancji nazwać by można wierszami. Dotychczas miały one styczność z wąską grupą osób. W Journalu tym chciałbym zapytać Was, czy jest sens prezentować je tutaj, na DA, przed większym audytorium?